“De beste prutser van Nederland”

Dit jaar bestaat De Stoerderij 10 jaar en dat vieren we met o.a. een aantal longreads. Verhalen van de boer over tien jaar buffelen. Omdat ie zo leuk kan schrijven, zullen we maar zeggen.

Vanaf de start van de buffelboerderij op 4 september 2010 is er een gebrek aan vermogen, oftewel kapitaal, oftewel veul geld. Nadat de eerste negen buffels werden aangeschaft was de spaarpot geslonken tot een kleine € 4.000. Dat is natuurlijk een boel geld, maar om te starten met een boerderij stelt dat werkelijk niets voor. De eerste jaren waren er nauwelijks inkomsten en werd geld verdiend met de kantoorbaan in Den Bosch. Langzaam groeide de veestapel en eind 2012 werd er gestart met het melken. Dat melken deed ik met een mini-melker, want dat apparaat was goedkoper dan onze oude koeien-melkstal renoveren. Eén voor één werden (en worden) de buffels gemolken. Dat duurt vreselijk lang, maar het was de meest praktische oplossing vond ik. Wat een gepruts, dat wel.

Het melken van de waterbuffels doe ik altijd zelf en alleen. Die buffels zijn zo stressgevoelig dat ze eigenlijk alleen door mij gemolken kunnen worden. Kun je dan nooit eens weg? Nee. En als je ziek bent? Tja. Nee, er is geen vervanger. Overigens, de enige die dat níet vreselijk sneu voor die boer vindt, is hijzelf. Maar goed, het is wel een gepruts.

Het voeren deed ik met de kruiwagen. In de zomermaanden was die werkloos, maar in de winter werden er heel wat kilometers gemaakt. Ach, fysieke arbeid is goed voor lijf en hoofd, dus boeiend. Die kruiwagen bleef lang in beeld. Ook toen de veestapel uit meer dan 30 buffels bestond was er alleen een kruiwagen. De winters werden uitdagender, want in plaats van één kruiwagen hooi voeren werden het er vier of vijf. En dat twee keer per dag. Duizenden keren ben ik van achter de stal met de kruiwagen naar de voerplek bij de waslijn gereden. En weer terug. Vroeg in de ochtend en diep in de nacht. Wat een gepruts! Hoe heb ik dat ooit volgehouden al die jaren? Later kwam er een tractor, gekocht via Marktplaats en die rooie MF 35 is er nog steeds. Maar, met slechts een grote vork als hooibalendrager in de hef blijft het voeren een intensieve bezigheid. Ook deze winter wordt het hooi met de hand in de voerruiven gegooid. Wat een gepruts!

Het erf van de boerderij is ietwat gedateerd. Voormalige schuurtjes zijn half ingestort en op een enkele plek groeien bomen door het dak. Hokken zijn bezaaid met troep en andere dingen waarvoor geldt 'sunt om weg te gooien'. Het erf is slechts deels verhard, waardoor tijdens de natte herfst en winters een modderballet ontstaat. Het ziét er niet uit. Ik vind het wel wat hebben, want het is hier natuurlijk niet De Netterij, maar De Stoerderij. Geld om serieus te investeren in erfverharding is er eigenlijk niet en dus blijft het behelpen. Wat een gepruts!

Het opbouwen van een klantenkring verliep vrij soepel. De eerste jaren werd er vooral rauwe melk verkocht aan Nederlanders met een Turkse achtergrond. Die zijn dol op buffelmelk. Echter, in de zomerperiode zit deze groep vaak acht weken in Turkije voor vakantie en familiebezoek. En die melk dan? Probleem! Doordat het maken van mozzarella veel lastiger bleek dan gedacht lieten we ijs maken van de melk. Later besloot ik dat het zelf verwerken van de melk het meest lucratief zou zijn. Ik ging yoghurt maken, paneer volgde, de roomboter volgde en tot slot de mozzarella. De Zuivelkeet werd geboren en Erben bleek de verloskundige te zijn. Super leuk om zelf producten te maken, maar als je dat op kleine schaal doet blijft er eigenlijk maar weinig aan de stoere strijkstok hangen. Het begint met het uitdokteren van de receptuur en daarbij werd YouTube mijn grote vriend. Maar dan... verpakkingsmateriaal. Als je het enigszins betaalbaar wilt houden moet je dat per duizenden stuks bestellen. En voor je het weet ben je duizenden euro's lichter. En dan moet je nog beginnen hè... Wat een gepruts!

Na tien jaar geklungel en gepruts staat De Stoerderij als een huis. Met een areaal van ruim 40 hectare grond en een veestapel van 80 a 90 waterbuffels kun je best zeggen dat er goed geboerd is. Nog steeds is er geen bank bij betrokken en alles, behalve de grond en boerderij, is eigendom. Als de boekhouder de balans laat zien, dan blijkt ineens dat er best wat eigen vermogen opgebouwd is. Niet giraal of chartaal, maar qua bezittingen. Denk maar eens aan al die buffels, die hebben óók een marktwaarde. Wat je met een hoop gepruts toch al niet kunt bereiken. Ik pruts nog iedere dag. En ik vind dat heerlijk. Dat past bij mij. Enerzijds komt dat door een chronisch gebrek aan technische vaardigheden. Ook wel twee linkerhanden genoemd. Anderzijds is het ook een bewuste tactiek om alleen te investeren in iets als daar écht geld voor is. Op de pof leven, daar hou ik niet van. En dan blijf je in de praktijk vaak heel lang prutsen. Natuurlijk moet het je ook liggen. Ik kan prima tegen rommel, onhandige werkprocessen, fysieke arbeid en weinig nachtrust. Je moet geloof ik minstens het eerste jaar van de Kunstacademie afgerond hebben om de schoonheid van dit alles te zien. Ik vind het schoon. En ik ben hier goed in. Ik ben de Beste Prutser van Nederland!

De Stoerderij
Bezoekadres:
Van den Elsenstraat 56
5694 NH Son en Breugel

Correspondentieadres: (geen verkoopadres)
De Stoerderij
De Koppele 617
5632 LS Eindhoven

KvK : 50612476
IBAN : NL93 RABO 0154 5598 30

Privacy Statement van De Stoerderij : klik hier!

Vragen of opmerkingen?
De Stoerderij
Arjan Swinkels
Telefoon : 06-13947995 (ook SMS / App)
E-mail : info@destoerderij.nl

 

facebook   linkedin   twitter   instagram   youtube

Aanmelden Stoere Nieuwsbrief

De Stoerderij werkt met het transparantiemodel Keurig Merk. Hiermee kan iedereen de stoere bedrijfsvoering tot in detail volgen. De pijlers zijn :

- Familiekudde (kalfjes bij de moeder)
- Jaarrond weidegang
- Maximaal grasgevoerd
- Geen kunstmest en bestrijdingsmiddelen
- Zeer gering antibioticagebruik

De uitwerking van Keurig Merk kunt u hier bekijken. 

Ga naar boven